The Pappyness

By S. Udakarn

หากนี้คือการล่ำลา

/
/
/
117 Views
Processed with VSCO with f2 preset

ลมทะเล

7 กรกฎาคม 2560

กรุงเทพมหานคร

การเดินทางของเราเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

นานทีเดียว นับแต่ครั้งสุดท้ายที่เราได้จูงมือกันออกสำรวจโลกใบใหญ่

ในช่วงเวลา 6-7 ปีที่ผ่านมา หลายจังหวัดของประเทศไทยได้เป็นพยานการรู้เห็นการเดินทางที่ล้มลุกคลุกคลายของเรา บางช่วงเวลาก็อบอวลไปด้วยความโรแมนติกที่สายฝนกลางฤดูร้อนยังอาย บางช่วงเวลาก็เต็มไปด้วยอุปสรรคและปัญหารายทางจนเราสองคนก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมปัญหาที่เกิดขึ้นกับเราเยอะถึงเพียงนั้น

กระนั้น การเดินทางก็ทำให้สองเราเติบโตขึ้น

ไม่ต่างจากการเดินทางไกลครั้งนี้

ญี่ปุ่น…ทำไมถึงต้องเป็นประเทศนี้

อาจเป็นความพึงพอใจส่วนตัว หรืออาจเป็นเสียงในเบื้องลึกบางสำเนียงที่กระซิบให้เราไป

เราเตรียมตัวล่วงหน้ากว่าสองเดือน เป็นงานที่ทั้งเหนื่อยและสนุก เพราะเราได้วางแผนการเดินทางด้วยตัวเราเอง มันจึงเป็นความงดงามของอิสรภาพที่สองเราถวิลหา และถือเป็นสารัตถะของชีวิต

ในวันเดินทาง เราใช้แอพลิเคชั่นเรียกแท็กซี่ไปสนามบินเป็นครั้งแรก ซึ่งนับว่าสะดวกสบายมาก การมุ่งหน้าสู่สนามบินดอนเมืองใช้เวลาสั้นกว่าที่คาด เราจึงมีเวลาที่สนามบินเหลือเฟือก่อนขึ้นเครื่องไปมาเลเซีย เพื่อต่อเครื่องที่เราได้รับแจ้งว่าดีเลย์ไปหลายชั่วโมงสู่สนามบินนานาชาติคันไซ โอซาก้า

เวลาของเราเหลือเฟือขนาดที่เธอสามารถใช้เวลาคุยกับหนุ่มชาวจีนผู้มาขอยืมใช้สายชาร์ตโทรศัพท์ได้เป็นชั่วโมง จีนก็คือจีน พูดได้ไม่หยุด และไม่ได้ยึดถือนิยามของมารยาทแบบเดียวกับเรา เคราะห์ดีไปที่ความรำคาญของเธอทำให้เราสามารถเปลี่ยนที่นั่งมาได้ก่อนทีชายคนนั้นจะรุกล้ำอาณาเขตความเป็นส่วนตัวของเรามากไปกว่านี้

เรานั่งรอขึ้นเครื่องอยู่ประมาณสองถึงสามชั่วโมง ก่อนที่เครื่องบินของสายการบินเจ้าถิ่นจะพาเรามุ่งหน้าสู่กรุงกัวลาลัมเปอร์ ซึ่งเป็นครั้งแรกของเราทั้งคู่ที่มีโอกาสได้เห็นดวงดาวเหนือแผ่นดินมาเลเซีย

กัวลาลัมเปอร์, สนามบิน

เรามาถึงกัวลาลัมเปอร์ในไม่กี่ชั่วโมงก่อนเที่ยงคืน แน่นอน กระเพาะของเธอเริ่มเดินเครื่องอีกแล้ว เราจึงตัดสินใจแวะทานอาหารมื้อดึกที่แมคโดนัลด์สาขามาเลเซียซึ่งเป็นครั้งแรกที่เธอได้ใช้บัตรเครดิต และการใช้บัตรเครดิตครั้งแรกของเราก็ทำให้เราได้นั่งกินแฮมเบอร์เกอร์รอบดึกกันในราคาที่ถูกกว่าเมืองไทย ยามนั้น รสชาติย่อมไม่ใช่สาระสำคัญ ในทางกลับกัน บรรยากาศต่างหากที่ทำให้เรานั่งทานกันเงียบๆ ด้วยความรู้สึกดื่มด่ำ และตื่นเต้นว่าการเดินทางไกลครั้งแรกของเราได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และในหนทางข้างหน้าคือการผจญภัยที่เรารอคอยมาเป็นเวลานาน นับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าค่าตากันเมื่อกว่าเจ็ดปีที่แล้ว

รอยย่ำบนความความสัมพันธ์ของเรามีระยะทางพอดูเมื่อหวนย้อนกลับไปที่ก้าวแรก

ไม่มีใครคิดว่าเราจะเดินมาได้ไกลถึงเพียงนี้

นั่นคือความแปลกประหลาดบนความสัมพันธ์ที่เหมือนจะธรรมดา

แต่ไม่ธรรมดา

เราตัดสินใจพักร่างลงบนพื้นสนามบิน หลังจากที่เดินหาที่นั่งมาสักพัก การนอนบนพื้นดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับการรอคอยเที่ยวบินที่ดีเลย์ไปกว่าสามชั่วโมง เราปล่อยใจให้ดำดิ่งลงสู่ห้วงคิด ไม่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำ ทิ้งให้ร่างกายคลายความเหนื่อยล้าและพาเราล่องสู่ห้วงนิทราโดยไม่รู้ตัว

และที่นั่น บนพื้นสนามบินกัวลาลัมเปอร์ นครแปลกหน้า เราอิงแนบหลับใหล ศีรษะเธอบนไหล่ฉัน แก้มฉันแนบเส้นผมเธอ ลมหายใจแผ่วเบา และความสงัดของเทอร์มินัล

ทำให้ฉันรู้สึกอยากเขียนบทกวี

 

This div height required for enabling the sticky sidebar
Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :