The Pappyness

By S. Udakarn

อาณาจักรแห่งฟองนม: ขมหวานปานจะกลืน

/
/
/
30 Views

ลมทะเล

เธอจำร้านกาแฟเก่าแก่ร้านนั้นได้ไหม

ร้านที่เราเจอกันครั้งแรก แบบเห็นหน้าต้องตากัน

ฉันเพิ่งรู้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนว่า มีร้านกาแฟยักษ์ใหญ่เจ้าหนึ่งกำลังจะมาเปิดใกล้ๆ

ร้านกาแฟเล็กๆ ที่เปี่ยมด้วยความทรงจำร้านนี้จะอยู่ได้อย่างไร

แม้จะไม่ค่อยได้มีโอกาสกลับไปเยี่ยมร้านกาแฟร้านนั้นเท่าไรนัก

แต่ฉันก็ยังระลึกถึงไมตรีจิตที่เจ้าของร้านหยิบยื่นให้เสมอ

ตั้งแต่วัยเยาว์ ฉันผูกพันกับร้านกาแฟร้านนี้

ฉันเติบโตขึ้น เจ้าของร้านและแบร์ริสต้าก็แก่ตัวลง

ฉันเห็นต้นไม้ที่สูงใหญ่ตั้งแต่ยังเป็นกล้าน้อย

นั่งอยู่ในซอกภายในร้าน ตั้งแต่มันยังมิได้ขยับขยาย

การมีคู่แข่งอาจเป็นสิ่งที่ดีในโลกของทุนนิยม

แต่สำหรับเมืองเล็กๆ ที่กำลังกลายเป็นเมืองใหญ่

ร้านกาแฟที่กรุ่นความหอมหวนของคาปูชิโน่

ความหวานของความฝัน

ความขมของวัยเยาว์

กลมกล่อมเกินกว่าที่จะลืมเลือน

ฉันเห็นเงาของวัยเยาว์ที่สูญหายหลงเหลืออยู่ในร้านกาแฟแห่งนี้

กาลเวลาเปลี่ยนแปลงเป็นอนันต์

แต่กฎฟิสิกส์ในโลกของความทรงจำ

ไม่แปรเปลี่ยนตามวันคืนที่ล่วงผ่าน

ฟองนมในวันนั้น

ยังติดอยู่ที่ริมฝีปากของฉันจนวันนี้

ไม่รู้ลืม

ทิววาริณ

๒๘ แมงป่อง ๒๕๕๙

This div height required for enabling the sticky sidebar
Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :